Nalaglag ang baso mula sa kamay ni Doña Carmen nang bumukas ang malaking pinto ng bahay. Sa may pasukan, nakatayo si Daniel, ang kanyang anak, hawak pa ang maleta mula sa biyahe. Maputla ang kanyang mukha, at ang mga mata niya ay nakapako sa eksenang nasa harap niya: si Lucia, ang kanyang asawa, nakaluhod sa sahig, nanginginig, habang pinipilit ng kanyang ina na ipainom ang lasong inihalo sa baso. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, para bang hindi matanggap ng puso niya na ang babaeng nagpalaki sa kanya ang siya ring kayang pumatay sa taong pinakamamahal niya.
“Ma…” mahina ngunit mabigat ang boses ni Daniel. “Ano ang ginagawa mo?” Napaatras si Doña Carmen, pilit itinatago ang kaba sa likod ng galit. “Anak, makinig ka sa akin. Hindi ito ang iniisip mo. Niloloko ka ng babaeng ’yan. Sinisira niya ang pamilya natin.” Ngunit hindi na siya pinakinggan ni Daniel. Mabilis siyang lumapit kay Lucia, hinila palayo ang baso, at niyakap ang asawa niyang nanginginig sa takot. Sa unang pagkakataon, nakita niya kung gaano kalalim ang paghihirap na tiniis ni Lucia habang wala siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ni Daniel, halos basag ang boses. Napahagulgol si Lucia habang nakahawak sa kanyang tiyan. “Dahil sinabi niya na kapag nagsumbong ako, sisirain niya ang buhay mo. Sinabi niyang walang maniniwala sa akin. Sinabi niyang ako ang lalabas na masama.” Nanlamig ang mukha ni Daniel. Dahan-dahan siyang tumayo at hinarap ang ina. “Pinili mong saktan ang asawa ko. Pinili mong sirain ang tahanan ko. At ngayon, pinilit mo siyang uminom ng lason?”
Hindi agad nakasagot si Doña Carmen. Ngunit bago pa siya makapagpalusot, pumasok si Aling Rosa, ang matandang kasambahay, nanginginig habang hawak ang cellphone. “Sir Daniel, patawad po. Hindi ko na po kaya manahimik.” Pinindot niya ang video, at sa loob ng sala ay umalingawngaw ang malinaw na boses ni Doña Carmen: ang pagbabanta, ang pang-iinsulto, at ang malamig na utos na inumin ni Lucia ang laman ng baso. Lalong namutla si Doña Carmen. Ang lahat ng kasinungalingang itinago niya sa loob ng bahay ay biglang nabuksan sa harap ng sariling anak.
“Hindi mo lang sinaktan ang asawa ko,” sabi ni Daniel, nanginginig sa galit. “Sinubukan mong patayin ang ina ng magiging anak ko.” Parang huminto ang hangin sa loob ng sala. Nanlaki ang mga mata ni Doña Carmen. Hindi niya alam na buntis si Lucia. Napahawak siya sa gilid ng mesa, ngunit wala nang awa sa mukha ni Daniel. “Oo, Ma. Magkakaroon na sana tayo ng bagong miyembro sa pamilyang ito. Pero dahil sa galit at kayabangan mo, muntik mo na siyang mawala bago pa man siya isilang.”
Lumuhod si Doña Carmen at pilit inabot ang kamay ng anak. “Daniel, anak, patawarin mo ako. Nadala lang ako ng galit. Ayokong mawala ka sa akin.” Ngunit umatras si Daniel na parang nasunog sa hawak niya. “Hindi ako nawala dahil kay Lucia,” malamig niyang sabi. “Nawala ako sa’yo dahil ngayon ko lang nakita kung sino ka talaga.” Pagkatapos noon, tinawagan niya ang pulis at doktor. Habang sinusuri si Lucia, nanatili si Daniel sa tabi niya, hawak ang kanyang kamay, paulit-ulit na humihingi ng tawad sa lahat ng panahong hindi niya nakita ang mga luha nito.
Nang dumating ang pulis, hindi na nakapalag si Doña Carmen. Ang video ni Aling Rosa, ang baso, at ang pahayag ni Lucia ay sapat para dalhin siya palabas ng mansyon na dati niyang pinaghaharian. Sa huling pagkakataon, tumingin siya kay Daniel, umaasang lalambot ang puso nito. Ngunit ni isang hakbang ay hindi siya lumapit. Sa halip, niyakap niya si Lucia at marahang hinaplos ang tiyan nito. Makalipas ang ilang buwan, isinilang ni Lucia ang isang malusog na sanggol na lalaki. Sa araw na iyon, tumulo ang luha ni Daniel, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pangakong hindi na niya hahayaang saktan muli ang pamilyang pinili niyang mahalin at protektahan.
