
Kinabukasan, bumalik ang batang lalaki sa parehong kanto sa labas ng paaralan. Ngunit wala na roon ang matandang lalaki. Ilang minuto siyang naghintay habang dumaraan ang mga estudyante at sasakyan. Hawak niya ang maliit na papel na iniwan ng matanda noong nakaraang araw. Isang address lamang ang nakasulat doon. Hindi niya alam kung saan iyon hahantong, ngunit may kakaibang pag-asa sa kanyang puso. Nang papalapit na ang wheelchair niya sa address, napansin niyang may lumang klinika sa dulo ng isang makitid na eskinita. Sarado ang pinto, makapal ang alikabok, at tila matagal nang walang gumagamit.
Dahan-dahan niyang itinulak ang wheelchair hanggang sa harap ng klinika. Nakita niya sa dingding ang isang lumang karatula na halos natatakpan na ng alikabok. May pangalan ng doktor roon, ngunit hindi niya mabasa nang malinaw. Biglang bumukas ang isang maliit na bintana sa gilid. Lumitaw ang matandang lalaki. Hindi na siya mukhang pagod na pulubi gaya noong una. Malinis ang kanyang buhok, maayos ang kanyang damit, at seryoso ang kanyang mukha. “Bakit ka pumunta rito?” tanong niya. Sumagot ang bata, “Dinala ko po ang address na ibinigay ninyo.” Saglit na tumingin ang matanda sa papel bago tahimik na binuksan ang pinto.
Sa loob ng klinika, nakita ng bata ang mga lumang kagamitan, medical books, at mga larawan na nakasabit sa dingding. Napansin niya ang isang litrato ng isang batang doktor na nakatayo kasama ang isang maliit na aso. Nanlaki ang kanyang mga mata. “Kayo po ba ’yan?” tanong niya. Hindi agad sumagot ang matanda. Lumapit siya sa litrato at marahang hinaplos ang frame. “Matagal na ang larawang iyan,” sabi niya. “Noong panahong marami pa akong tinutulungang bata.” Tumingin ang bata sa kanya. “Bakit po kayo tumigil?” Yumuko ang matanda. “May nangyari na hindi ko kayang kalimutan.”
Maya-maya, inilabas ng matanda ang isang lumang medical file mula sa isang kabinet. Maingat niyang binuksan iyon at nakita ang pangalan ng bata. Napatingin ang bata sa kanya. “Paano ninyo nalaman ang pangalan ko?” tanong niya. Hindi sumagot ang matanda. Sa halip, nakita niya ang isang maliit na marka sa dokumento na kapareho ng marka sa isang lumang kuwintas na suot ng bata. “Sino ang nagbigay nito sa iyo?” tanong niya. “Nanay ko po,” sagot ng bata. “Sabi niya, dapat ko raw itong ingatan hanggang sa dumating ang taong makakaalam ng ibig sabihin nito.” Biglang naging seryoso ang mukha ng matanda. “Nasaan ang nanay mo?” tanong niya. “Matagal na po siyang hindi umuuwi.”
Tumahimik ang silid. Umupo ang matanda sa harap ng bata at maingat na sinuri ang kanyang mga kamay, mata, at mga binti. Pagkatapos ay kinuha niya ang isang lumang medical instrument mula sa mesa. “Hindi kita bibigyan ng maling pag-asa,” sabi niya. “Pero may mga bagay tungkol sa kondisyon mo na kailangang suriin nang mabuti.” Napangiti nang bahagya ang bata. “Ibig sabihin po, may pag-asa?” Sandaling tumingin sa kanya ang matanda. “May posibilidad.” Sa unang pagkakataon, nakita ng bata ang tunay na pag-asa sa mga mata ng matanda. Ngunit bago sila makapagsimula, biglang may malakas na kumatok sa pintuan.
Tatlong beses itong kumatok. Tumigil ang matanda at agad na isinara ang medical file. “Huwag kang magsalita,” bulong niya. Napatigil ang bata. Muling kumatok ang tao sa labas. “Doktor! Alam naming nandito ka!” Isang malamig na katahimikan ang bumalot sa silid. Napatingin ang bata sa matanda. “Doktor po?” bulong niya. Hindi sumagot ang matanda. Sa halip, mabilis niyang itinulak ang wheelchair ng bata papunta sa likurang bahagi ng klinika. Sa isang lumang kabinet, binuksan niya ang nakatagong pinto. “Manatili ka rito hanggang sabihin kong lumabas ka.” “Pero sino po sila?” tanong ng bata. Tumingin ang matanda sa kanya at seryosong sumagot, “Mga taong matagal nang naghahanap sa akin.”
Sa labas, narinig ang malakas na pagbukas ng pangunahing pinto. May mga yabag na papalapit. Huminga nang malalim ang matanda at humarap sa pintuan. Bago niya ito buksan, tumingin siya sa bata sa huling pagkakataon. “Anuman ang marinig mo, huwag kang lalabas.” Tumango ang bata habang mahigpit na hawak ang kanyang kuwintas. Bumukas ang pinto. Isang lalaking naka-itim ang pumasok at agad siyang tinitigan. “Sa wakas, nakita rin namin kayo.” Nanatiling kalmado ang matanda. “Bakit ninyo ako hinahanap?” ngumiti ang lalaki. “Hindi namin kayo kailangan, Doktor. Kailangan namin ang batang kasama ninyo.” Sa likod ng nakatagong pinto, napapikit ang bata. At sa unang pagkakataon, naunawaan niyang hindi aksidente ang pagkikita nila ng matandang pulubi.





