
Sandaling hindi nakapagsalita ang mayamang ina. Nakatingin siya sa lalaking naka-uniporme, sa putikang bata sa lupa, at sa mga taong unti-unting tumitigil sa paghinga sa paligid. Ang dating taas ng baba niya ay biglang bumagsak. Ang kamay niyang kanina ay nakaturo nang mayabang ay dahan-dahang bumaba, nanginginig. Ang anak niyang nakatayo sa tabi niya ay umatras ng kaunti, takot na takot sa bigat ng katahimikan. Ang batang nasa putik ay dahan-dahang tumingin sa lalaking dumating, at sa nanginginig na boses ay bumulong, “Papa…”
Lumuhod agad ang lalaking naka-uniporme sa tabi ng anak niya. Hindi niya inintindi ang putik na dumikit sa kanyang pantalon. Maingat niyang hinawakan ang balikat ng bata, pinunasan ang putik sa pisngi nito gamit ang sariling panyo, at pinigil ang galit sa kanyang mga mata. “Anak, tumingin ka sa akin. Ayos ka lang ba?” mahina niyang tanong. Umiling ang bata, pero pilit ngumiti, habang umaagos pa rin ang luha sa kanyang mukha. Sa likod nila, nagsimulang magbulungan ang mga tao. Ang ilan ay hawak ang kanilang mga telepono, hindi para manlait, kundi para itala ang katotohanang nakita ng lahat.
Tumayo ang ama nang dahan-dahan. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Mas nakakatakot ang katahimikan niya kaysa anumang sigaw. Humarap siya sa mayamang babae at malamig na nagsalita, “Ginawa mo ito sa anak ko sa harap ng maraming tao.” Napalunok ang babae. Pilit niyang inayos ang sarili, pero wala nang bumabalik na tapang sa mukha niya. “Hindi ko alam na anak ninyo siya…” pautal niyang sabi. Mas tumalim ang tingin ng lalaki. “Kaya kung hindi mo alam kung sino ang ama niya, puwede mo siyang saktan?” Walang nakasagot. Kahit ang kanyang sariling anak ay yumuko sa hiya.
Lumapit ang isang guwardiya ng parke at ilang saksi. May isang matandang babae ang nagsalita, “Nakita namin lahat. Hindi ginalaw ng bata ang anak niya.” Sunod-sunod na tumango ang ibang tao. Ang mayamang ina ay tuluyan nang namutla. Ang kasinungalingang hawak niya kanina ay gumuho sa harap ng lahat. Dahan-dahan siyang napaatras, habang ang tingin ng mga tao ay bumigat sa kanya. Ang lalaking naka-uniporme ay tumingin sa guwardiya at mahinahong sinabi, “Kunin ang pangalan niya. Ire-report natin ito nang tama.” Pagkatapos ay binalingan niya ang babae. “Ang yaman mo hindi nagbibigay sa iyo ng karapatang tapakan ang anak ng iba.”
Lumapit ang ama sa anak niya, binuhat ito mula sa putik, at niyakap nang mahigpit. Ang bata ay kumapit sa leeg ng ama, habang ang putik sa kanyang damit ay dumikit sa malinis na uniporme nito. Pero hindi umatras ang ama. Hindi siya nahiya. Sa halip, mas lalo niyang hinigpitan ang yakap. Bago siya lumakad palayo, tumingin siya muli sa mayamang babae at sinabi nang mababa ngunit malinaw, “Tandaan mo ito. Hindi lahat ng batang tahimik ay walang kakampi.” Naiwan ang babae sa gitna ng parke, nakatayo sa ilalim ng mabigat na katahimikan, habang ang dating yabang sa kanyang mukha ay napalitan ng takot, hiya, at pagsisisi.






