Bumukas nang mariin ang pinto ng opisina, at kasunod nito ang mabibigat na hakbang na agad nagpatahimik sa buong palapag. Pumasok ang General Director na walang anumang sigaw, ngunit ang lamig ng kanyang mukha ay sapat para umurong ang tapang ng lahat. Nakatitig ang mga empleyado sa sahig, habang ang manager na kanina ay puno ng yabang ay nanigas sa kinatatayuan. Nang makita ng General Director ang anak niyang may pasa sa noo, namumulang pisngi, at damit na gusot sa harap ng mesa, humigpit ang kanyang panga. Lumapit siya nang dahan-dahan, ngunit bawat hakbang niya ay parang hatol na bumabagsak sa buong opisina.
Huminto siya sa tabi ng anak niya at maingat na hinawakan ang balikat nito. “Anak,” mahina niyang sabi, “sino ang gumawa nito sa’yo?” Hindi agad sumagot ang dalaga. Tumingin lang siya sa manager, at sapat na iyon. Dahan-dahang bumaling ang General Director sa babae. Nanlaki ang mata ng manager, nanginginig ang labi habang pilit na ngumiti. “Ma’am… hindi ko po alam na anak n’yo siya,” nauutal niyang sabi. Mas lalong nanlamig ang tingin ng General Director. “Iyon ang problema,” sagot niya. “Hindi ka nagsisisi dahil nanakit ka ng empleyado. Nagsisisi ka dahil nalaman mong anak ko siya.”
Parang sinampal ng katahimikan ang lahat ng naroon. Ang mga empleyadong kanina ay pumalakpak at tumawa ay isa-isang yumuko, hindi makatingin sa dalaga. May isang lalaki sa likod na gustong magsalita, pero agad ding tumahimik nang tumingin sa kanya ang General Director. “Lahat ng tumawa, lahat ng pumalakpak, lahat ng nanood at walang ginawa,” malamig niyang sinabi, “magpapaliwanag kayo bago matapos ang araw na ito.” Humarap siya sa HR officer na kararating lang sa pinto. “Kunin ang CCTV footage. Gumawa ng formal report. Walang lalabas sa floor na ito hangga’t hindi tapos ang imbestigasyon.”
Nang marinig iyon, halos mapaupo ang manager sa takot. “Ma’am, pakiusap… trabaho ko po ito. Baka puwede pa nating pag-usapan,” sabi niya, nanginginig ang boses. Ngunit hindi kumurap ang General Director. “Pinag-usapan mo ba nang ibinagsak mo ang ulo niya sa keyboard? Pinag-usapan mo ba nang sinampal mo siya? Pinag-usapan mo ba nang pinahiya mo siya sa harap ng lahat?” Walang maisagot ang manager. Napatingin siya sa batang empleyada, umaasang maaawa ito. Pero ang dalaga ay nanatiling tahimik, nakatayo nang diretso kahit halata pa rin ang sakit sa mukha niya.
Lumapit ang dalawang security staff sa manager. Unti-unting nawala ang huling lakas sa mukha nito. “Tanggal na ang access mo simula ngayon,” sabi ng General Director. “At kung may kaso pang kailangang isampa, hindi kita poprotektahan.” Habang inilalabas ang manager, mahina ang takong niya sa marmol, malayo sa yabang ng mga hakbang niya kanina. Nanatiling tahimik ang buong opisina. Ang General Director ay tumayo sa tabi ng anak niya, matatag at malamig. Sa huling tingin ng manager bago siya tuluyang mailabas, nakita niya ang katotohanang huli na niyang naintindihan: ang babaeng akala niya ay puwede niyang yurakan ay ang taong may kapangyarihang wakasan ang lahat ng mayroon siya.
