Natigilan ang buong opisina nang bumagsak ang telepono ng team leader sa makintab na sahig. Ang kaninang malalakas na tawanan ay napalitan ng mabigat na katahimikan, para bang sabay-sabay na naputol ang hininga ng lahat. Ang lalaki na nantrip sa batang broadcaster ay hindi na makangisi; dahan-dahan niyang binawi ang paa niya sa ilalim ng mesa habang nanginginig ang tuhod. Ang iba namang empleyado ay biglang nag-iwas ng tingin, hawak pa rin ang kanilang mga tasa ng kape, ngunit wala nang lakas para magsalita. Sa gitna ng sahig, nanatiling nakaupo ang batang broadcaster, basa ang damit, nakakalat ang mga dokumento sa paligid niya, at halatang hindi pa rin lubos maintindihan kung bakit biglang nagbago ang mukha ng lahat. Hindi siya nagsalita. Hindi siya gumanti. Tanging mabigat na paghinga lamang ang maririnig mula sa kanya habang pinipilit niyang tipunin ang natitirang dignidad na pilit nilang dinurog.
Dahan-dahang yumuko ang team leader para pulutin ang telepono, ngunit halos hindi niya mahawakan dahil sa panginginig ng kanyang kamay. Ang boses ng HR director ay malinaw pa ring naririnig mula sa linya, malamig at opisyal, ngunit bawat salita ay parang hatol na bumabagsak sa kanya. “Siguraduhin n’yong maayos ang pagtanggap sa kanya. Direktang bilin ito ng chairman.” Sa sandaling iyon, tuluyang namutla ang mukha ng team leader. Napatingin siya sa batang broadcaster na kanina lamang ay binuhusan niya ng kape, at doon niya naintindihan ang bigat ng ginawa niya. Hindi lang pala ito bagong empleyado. Hindi lang pala ito simpleng baguhan na kaya nilang apihin. Siya pala ang anak ng taong nagmamay-ari ng istasyong matagal nilang ginagamit para maghari-harian.
Maya-maya, bumukas ang pinto mula sa hallway, at pumasok ang HR director kasama ang dalawang senior executive ng istasyon. Walang sumigaw, walang nagmadaling magsalita, pero mas nakakatakot ang katahimikan nila kaysa anumang galit. Isa-isang napatingin ang mga empleyado sa sahig, sa basang dokumento, sa tumapong kape, at sa batang broadcaster na nakaupo pa rin doon. Lumapit ang HR director sa kanya, maingat na inilapag ang kamay sa balikat niya, at mahinahong nagtanong, “Anak, okay ka lang ba?” Doon lamang unti-unting tumulo ang luha ng dalaga. Hindi dahil mahina siya, kundi dahil sa buong oras na iyon ay pinilit niyang tiisin ang kahihiyan nang walang sinasaktan. Tinulungan siya ng HR director na tumayo, habang ang mga executive ay malamig na tumingin sa grupo ng mga nang-api.
Ang team leader ay agad na lumuhod sa takot, nanginginig ang boses habang paulit-ulit na humihingi ng tawad. “Ma’am… hindi ko po alam… patawarin n’yo po ako… nagkamali lang po kami.” Ngunit hindi man lang ngumiti ang batang broadcaster. Pinahid niya ang kape sa kanyang manggas, yumuko upang kunin ang ilang basang papel, saka tahimik na tumingin sa babaeng kanina ay nakatayo sa ibabaw niya na parang siya ang pinakamakapangyarihan sa silid. “Hindi n’yo kailangang malaman kung sino ako para tratuhin ako nang tama,” mahina ngunit matatag niyang sabi. Ang mga salitang iyon ay tumama sa lahat. Ang lalaking nantrip sa kanya ay napaatras, ang ibang empleyado ay yumuko sa hiya, at ang team leader ay tuluyang naubusan ng maipapaliwanag.
Kinahapunan ding iyon, ipinatawag ang buong grupo sa HR office. Ang insidente ay nakuha ng mga security camera sa loob ng workspace, malinaw ang pananadyang pantrip, ang pagbuhos ng kape, at ang mga tawanan. Wala na silang maitago. Ang team leader ay sinuspinde habang iniimbestigahan, ang lalaking nantrip ay agad na tinanggal sa proyekto, at ang iba pang nakilahok sa panghihiya ay pinatawan ng mabigat na parusa. Samantala, ang batang broadcaster ay bumalik sa dressing room, nagpalit ng malinis na damit, at humarap sa salamin na may namumulang mata ngunit matatag na mukha. Nang gabing iyon, una siyang lumabas sa broadcast monitor, kalmado, propesyonal, at buong dignidad. Sa kabilang bahagi ng opisina, tahimik na nanood ang mga taong nang-api sa kanya, alam nilang ang babaeng itinulak nila sa sahig ang siya palang hindi nila kailanman kayang pabagsakin.
