Napatigil ang buong grupo sa sandaling iyon habang ang boses ng principal ay umalingawngaw sa tahimik na likod ng campus. Ang hangin ay tila biglang bumigat at ang tawanan ay naputol sa iisang iglap.
Ang red-haired girl ay unti-unting bumaba mula sa bench habang ang kanyang mukha ay nawalan ng kumpiyansa at napalitan ng kaba. Ang kanyang mga mata ay mabilis na gumalaw na parang naghahanap ng paraan para makatakas.
Ang victim girl ay nanatiling nakaupo habang hawak ang kanyang buhok na ginupit, nanginginig at hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. Ang kanyang mga luha ay patuloy na tumutulo ngunit may halong takot at pagkalito.
Lumapit ang principal at tumingin nang diretso sa mga estudyante habang ang kanyang presensya ay puno ng awtoridad na hindi kayang labanan. Ang kanyang mga mata ay seryoso at walang bahid ng awa.
“Alam n’yo ba kung sino siya?” ulit niya habang ang boses ay mas bumigat at mas malinaw. Ang tanong ay nagdulot ng mas matinding katahimikan sa paligid.
Bago pa makasagot ang kahit sino, isang sasakyan ang biglang huminto malapit sa entrance ng campus at nagdala ng kakaibang tensyon. Ang tunog ng pinto ay agad nakaagaw ng atensyon ng lahat.
Dahan-dahang lumabas ang isang lalaking may matinding presensya at dignidad sa kanyang tindig, halatang may kapangyarihan. Ang kanyang mga mata ay agad hinanap ang batang babae.
“Anak…” mahina ngunit puno ng emosyon niyang tawag habang mabilis siyang lumapit. Ang kanyang boses ay may halong galit at pag-aalala.
Nanlaki ang mata ng mga estudyante habang unti-unti nilang napagtanto ang sitwasyon at kung sino ang kaharap nila. Ang kanilang mga katawan ay tila nanigas sa takot.
“Mayor…” bulong ng isa sa kanila habang ang takot ay kumalat sa buong grupo. Ang salitang iyon ay sapat na para magbago ang lahat.
Agad na lumuhod ang red-haired girl at ang iba pang kasama niya habang nanginginig ang kanilang mga kamay. Ang kanilang yabang ay tuluyang nawala sa isang iglap.
“Patawad po… hindi namin alam…” sunod-sunod nilang sabi habang ang kanilang mga boses ay puno ng takot at pagsisisi. Ang kanilang mga ulo ay nakayuko sa lupa.
Ang mayor ay hindi agad nagsalita habang ang kanyang tingin ay nanatiling nakatuon sa anak niyang umiiyak. Ang kanyang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa anumang galit.
Dahan-dahan niyang tinulungan ang kanyang anak na tumayo habang hawak ito nang maingat. Ang kanyang galaw ay puno ng proteksyon at pagmamahal.
“Nasaktan ka ba?” mahina niyang tanong habang pinupunasan ang luha ng bata. Ang kanyang boses ay puno ng sakit na pilit niyang kinokontrol.
Tumango ang bata habang ang kanyang katawan ay patuloy na nanginginig at ang kanyang mga mata ay puno ng takot. Ang eksenang iyon ay lalong nagpatindi sa emosyon ng lahat ng nakasaksi.
Dahan-dahang tumingin ang mayor sa mga estudyante na nakaluhod sa harap niya habang ang kanyang mga mata ay malamig at matatag. Ang kanyang presensya ay parang pader na hindi kayang basagin.
“Hindi sapat ang sorry,” malinaw niyang sabi habang ang bawat salita ay tumama sa kanila. Ang kanyang tono ay hindi mataas ngunit puno ng bigat.
Nanatiling nakaluhod ang mga estudyante habang ang kanilang mga mata ay puno ng luha at takot sa magiging kaparusahan. Ang kanilang mga kamay ay nanginginig at hindi makagalaw.
“Ang ganitong klase ng pang-aapi ay hindi dapat tinatago,” dagdag niya habang ang kanyang boses ay mas lalong naging seryoso. Ang kanyang desisyon ay malinaw at hindi mababago.
“Tatawag tayo ng imbestigasyon,” patuloy niya habang nakatingin sa principal. “Gagawin itong halimbawa para hindi na maulit.”
Tumango ang principal habang ang kanyang mukha ay seryoso at sumasang-ayon sa sinabi. Ang sitwasyon ay naging opisyal at hindi na simpleng isyu lamang.
Ang red-haired girl ay tuluyang napaiyak habang ang kanyang katawan ay nanghina at ang kanyang mundo ay tila gumuho. Ang kanyang mga maling desisyon ay bumalik sa kanya.
Ang ibang estudyante ay tahimik na umiiyak habang ang kanilang takot ay hindi na nila kayang itago. Ang kanilang kinabukasan ay biglang naging malabo.
Sa huling sandali, ang camera ay tumutok sa mukha ng red-haired girl—namumutla, nanlalaki ang mata, at puno ng pagsisisi. At sa likod niya, ang batang inaapi ay nakatayo na ngayon sa tabi ng kanyang ama—hindi na biktima, kundi isang taong may kapangyarihang hindi nila nakita.
