Pagkaraan ng ilang sandali, bumukas ang pinto papasok sa main dining hall. Mabilis ngunit maingat na lumapit ang general manager, kasunod ang ilang senior staff na nakapormal na uniporme. Hindi sila maingay, hindi rin sila nagpapanic, pero malinaw sa kilos nila na may malaking tao sa mesang iyon. Pagdating sa tabi ng babae, bahagyang yumuko ang general manager at nagsalita nang may matinding paggalang. “Madam Chairwoman, pasensya na po sa abalang nangyari sa inyong hapunan.” Doon tuluyang nanlamig ang mga mukha ng mga dating kaklase niya. Ang salitang “Chairwoman” ay parang mabigat na hatol na bumagsak sa gitna ng mesa.
Dahan-dahang tumingin ang babae sa lahat ng nakaupo sa paligid niya. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagtaas ng boses. Ang katahimikan niya ang mas nakakatakot kaysa anumang sigaw. “Noon pa man,” mahinahon niyang sabi, “akala ninyo ang halaga ng tao ay nasusukat sa damit, sasakyan, at pera.” Napayuko ang ilan. Ang iba ay hindi mapakali sa upuan. Ang lalaking nangutya sa kanya ay pilit na ngumiti, parang gustong gawing biro ang lahat, pero hindi na lumabas ang tawa niya. “Nagbibiro lang kami,” mahina niyang sabi. Ngunit walang naniwala, kahit siya mismo.
Tumayo ang simpleng babae. Inayos niya ang manggas ng kanyang ordinaryong damit, saka tumingin sa general manager. “Pakialagaan ang ibang guests. Huwag ninyong hayaang maapektuhan ang service dahil sa kanila.” Tumango agad ang manager. Pagkatapos, bumaling siya sa dating mga kaklase. “Hindi ko kailangang patunayan sa inyo kung sino ako,” sabi niya nang kalmado. “Mas malinaw na ngayon kung sino kayo.” Ang babaeng nang-insulto kanina ay napalunok at biglang yumuko. Ang buong mesa ay hindi na mukhang reunion ng matagumpay na tao, kundi parang grupo ng mga taong nahuling nagpakita ng tunay nilang ugali.
Bago siya umalis, nilapag ng general manager ang isang maliit na leather folder sa tabi niya. “Madam, handa na po ang private room.” Tumango ang babae, saka naglakad palayo nang hindi lumilingon. Sa bawat hakbang niya, lalong bumibigat ang katahimikan sa mesa. Ang mga dating kaklase niya ay naiwan sa gitna ng mamahaling restaurant, nakasuot ng magagarang damit ngunit mukhang walang dignidad. Sa huling tingin, ang lalaking nangutya sa lumang motor niya ay nakatungo, nanginginig ang panga, habang ang babaeng nagtanong kung may pambayad siya ay halos hindi makahinga sa hiya. Sa kabilang dulo ng dining hall, pumasok ang babae sa private room, tahimik, marangal, at hindi na kailangang maghiganti—dahil ang katahimikan niya mismo ang pinakamabigat na parusa
