Habang patuloy na bumababa ang kabaong, isang mahina ngunit malinaw na kalabog ang biglang narinig mula sa loob. Natigilan ang apat na funeral workers, at sabay-sabay na huminto ang pagdulas ng mga lubid sa kanilang mga kamay. Sa una, walang nagsalita. Tanging hangin at mahinang iyak ng ilang bisita ang naririnig. Pagkatapos, muling may kumatok mula sa loob ng kahoy. Mas mahina kaysa una, ngunit sapat para maputla ang lahat. Ang anak ay biglang kumawala sa mga kamag-anak na humahawak sa kanya at sumigaw, “Narinig n’yo ’yon! May tao sa loob! Papa!” Ang mukha ng ina ay nanigas, at ang malamig niyang ngiti ay biglang nawala.
“Buhatin n’yo! Buhatin n’yo ngayon din!” sigaw ng anak habang lumuluhod sa gilid ng hukay, halos mahulog sa sariwang lupa. Nagkatinginan ang mga funeral workers, natatakot at litong-lito. Sinubukan ng ina na lumapit, nanginginig ang boses habang pilit na nagmamakaawang mukha. “Anak, tama na. Nagdadalamhati ka lang. Huwag mong guluhin ang huling sandali ng papa mo.” Pero sa pagkakataong iyon, walang naniwala sa kanya. Mula sa loob ng kabaong, may isa pang mahinang hampas, parang kamay na desperadong humihingi ng tulong. Napasigaw ang isang matandang babae sa crowd. May ilang bisita na umatras, habang ang iba ay nagsimulang magbulungan sa takot.
Dahan-dahang hinila pataas ng mga funeral workers ang mga lubid. Umangat ang kabaong mula sa hukay, pulgada bawat pulgada, habang ang anak ay umiiyak at paulit-ulit na tinatawag ang kanyang ama. Nang maibalik sa lupa ang kabaong, agad siyang sumugod sa takip. “Buksan n’yo!” sigaw niya. “Buksan n’yo bago mahuli ang lahat!” Ang butler na hawak ang framed portrait ay biglang namutla. Kumawala ang larawan sa kanyang kamay at bumagsak sa lupa, nabasag ang salamin. Ang tunog nito ay parang huling piraso ng lihim na tuluyang gumuho.
Nang mabuksan ang kabaong, napaatras ang lahat sa matinding gulat. Nandoon ang lalaki, buhay, nakatali, namumutla, at halos mawalan ng malay. Tinanggal ng anak ang tape sa bibig niya gamit ang nanginginig na mga kamay. Huminga nang malalim ang ama, parang unang hinga mula sa mismong libingan. “Anak…” mahina niyang sabi, basag ang boses. Umiyak nang malakas ang binata habang niyayakap siya. Pagkatapos, dahan-dahang itinaas ng ama ang kamay niyang nanginginig at itinuro ang asawa niya. “Siya… at ang butler… sila ang gumawa nito.” Biglang bumaling ang lahat sa ina. Wala na ang pekeng luha sa kanyang mukha. Takot na lamang ang natira.
Dumating ang mga pulis na tinawag ng isa sa mga bisita. Pinalibutan nila ang ina at ang butler habang pareho silang umatras, wala nang masabi. Ang ina ay pilit na umiling, ngunit wala nang naniniwala. Ang funeral flowers, kandila, at itim na payong sa paligid ay biglang naging saksi sa krimen na akala niya’y maililibing magpakailanman. Hawak ng anak ang kamay ng ama, hindi na ito binitawan. Sa huling tingin ng ina bago siya dalhin ng mga pulis, nakita niya ang kabaong na walang laman ng kamatayan kundi puno ng katotohanan. Ang libing na inihanda niya para tapusin ang lahat ang naging lugar kung saan nagsimula ang kanyang pagbagsak.
