Napatitig lamang ang ama sa waitress habang mahigpit niyang yakap si Leo. Hindi niya maalis ang tingin sa babaeng ilang segundo lamang ang nakalipas ay isinugal ang sariling buhay upang iligtas ang kanyang anak. Ngunit higit sa lahat, paulit-ulit na umuukit sa kanyang isip ang sinabi nito: “Ako ang pumili ng pangalang iyan para sa kanya.” Hindi niya maintindihan kung paano niya nalaman ang pangalan ni Leo, at lalong hindi niya maunawaan kung bakit tila napakalalim ng pagmamahal nito sa kanyang anak. Si Leo naman ay nakatingin sa waitress na parang may kakaibang pamilyar sa kanyang mukha, kahit hindi niya matandaan kung saan niya ito nakita.
Dahan-dahang tumayo ang waitress, ngunit nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay. May maliliit na gasgas sa kanyang mga braso mula sa pagbagsak ng chandelier, ngunit tila wala siyang pakialam dito. Lumapit siya kay Leo at maingat na hinaplos ang kanyang buhok. Napaluha siya nang marinig niyang muli ang bata na tinatawag siyang “ate.” Sa sandaling iyon, napansin ng ama ang isang maliit na kuwintas na nakasabit sa leeg ng waitress. Pamilyar ang disenyo nito. Parehong-pareho iyon ng kuwintas na matagal nang itinago ng kanyang yumaong ina sa isang lumang kahon ng mga alaala. Tinanong niya kung saan niya nakuha iyon, ngunit hindi agad sumagot ang babae. Sa halip, hinawakan niya ang kuwintas at tila pinipigilan ang sarili na tuluyang umiyak.
Makalipas ang ilang sandali, sinabi ng waitress na hindi siya basta napadpad sa restaurant nang araw na iyon. Ilang linggo na niyang sinusubukang makita si Leo, ngunit palagi siyang umaatras dahil natatakot siyang guluhin ang buhay ng bata. Hindi siya humihingi ng pera, trabaho, o anumang kapalit. Ang tanging gusto niya ay makasiguro na ligtas at maayos ang batang matagal niyang hinintay na makita muli. Lalong naguluhan ang ama. Sinabi niyang kung may koneksyon siya sa kanilang pamilya, dapat niyang sabihin ang buong katotohanan. Sa wakas, inilabas ng waitress mula sa kanyang bag ang isang lumang litrato. Nang makita iyon ng ama, biglang nanigas ang kanyang katawan.
Sa litrato ay isang batang babae na nakangiti habang karga ang isang sanggol. Sa likod nito ay may petsang halos limang taon na ang nakalipas at isang maikling sulat na malinaw na isinulat ng kamay ng kanyang ina. Ipinaliwanag ng waitress na siya ang babaeng nasa litrato. Siya ang unang nag-alaga kay Leo noong sanggol pa lamang ito, bago siya napilitang lumayo dahil sa isang malaking hindi pagkakaunawaan sa pamilya. Bago siya umalis, siya mismo ang pumili ng pangalang Leo para sa bata dahil iyon ang pangalang matagal na niyang ipinangako sa kanyang sarili. Ngunit bago pa niya matapos ang kanyang kuwento, napansin niyang may hawak na maliit na laruan si Leo na kapareho ng laruan sa lumang litrato.
Biglang lumapit si Leo at tumingin sa litrato. Hindi niya alam ang buong kuwento, ngunit tila may isang alaala na unti-unting bumabalik sa kanyang isip. Hinawakan niya ang kamay ng waitress at mahina niyang sinabi na parang narinig na niya ang boses nito noon. Napaluhod ang babae sa harap niya at napayakap nang mahigpit sa bata. Hindi na niya napigilan ang kanyang mga luha. Sa pagkakataong iyon, napagtanto ng ama na ang babaeng nasa harap niya ay hindi isang estranghero. Siya ang taong matagal nang hinahanap ng kanyang pamilya matapos mawala nang walang paliwanag. At ang pinakamalaking lihim ay hindi lamang kung bakit alam niya ang pangalan ni Leo, kundi kung bakit tila siya ang tanging taong nakakaalam ng buong kuwento ng kanyang kapanganakan.
Tahimik na inilabas ng ama ang kanyang telepono at tinawagan ang isang matandang kamag-anak na matagal nang umiwas pag-usapan ang nakaraan. Nang marinig nito ang pangalan ng waitress, ilang segundo itong hindi nakapagsalita. Pagkatapos ay inamin nito ang katotohanang matagal nang itinago ng pamilya. Ang waitress ay dating miyembro ng kanilang pamilya at siya ang taong pinagkatiwalaang mag-alaga kay Leo noong isang mapanganib na panahon. Pinaniwala siyang tuluyan nang kinuha sa kanya ang bata at hindi na niya ito muling makikita. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi siya tumigil sa paghahanap. Nang marinig iyon ng ama, napayuko siya, napagtantong maraming taon ng kasinungalingan ang namagitan sa pagitan nila.
Sa huli, niyakap ng ama ang waitress habang si Leo ay nakatayo sa pagitan nila, hawak ang kanilang mga kamay. Walang galit o sigawan. Ang natira lamang ay mga luha, mga tanong na hindi pa nasasagot, at isang pamilya na sa wakas ay nagsimulang buuin muli ang mga piraso ng kanilang nakaraan. Tumingin ang waitress kay Leo at marahang ngumiti habang hinahaplos ang kanyang pisngi. Sinabi niyang hindi niya kailangang malaman ang lahat sa araw na iyon. Ang mahalaga ay ligtas siya at muli na silang nagkita. Ngunit bago sila umalis sa restaurant, muling tumingin ang ama sa lumang litrato. Sa likod nito ay may isa pang sulat na hindi pa nila nababasa. Isang lihim na maaaring magbago sa buong kuwento ng kanilang pamilya.
