Nanatiling nakatitig si Ramon Reyes sa kanyang Harley, ngunit ngayon ay hindi na galit ang nangingibabaw sa kanyang mukha. Ang dating kumpiyansa ng isang mayamang negosyanteng sanay makuha ang gusto niya ay napalitan ng tahimik na kaba. Sa paligid niya, walang gumagalaw. Ang mga mekaniko ay nakatingin lamang sa motorsiklo, habang ang mga biker ay tila biglang naging maingat sa bawat kilos. Si Nico ay nakaluhod pa rin sa tabi ng makina, maingat na sinusuri ang mga bahaging nakita niyang pinakialaman. Hindi siya nagsasalita. Ramdam niyang may isang bagay na hindi tugma sa simpleng pagkasira ng isang motorsiklo. Lumapit si Ramon at mahina ngunit mariing nagtanong, “Sigurado ka bang sinadya ito?” Tumingala si Nico at tumango. “Opo, sir. May gumawa nito nang alam niya kung ano ang ginagawa niya.” Saglit na napatingin si Ramon sa buong garahe.
Dahan-dahang tumayo si Nico at itinuro ang isang maliit na bahagi ng mekanismo na halos hindi mapapansin ng isang karaniwang tao. Ipinaliwanag niyang hindi basta naputol o nasira ang koneksyon. May sinadyang binago upang magmukhang ordinaryong problema sa makina. Habang nagsasalita siya, lalong tumitindi ang tensiyon sa paligid. Ang biker na kanina'y nangutya sa kanya ay nakatayo sa likuran, nakapamulsa, ngunit halatang hindi na komportable. Napansin iyon ni Nico. Hindi niya siya direktang pinagbintangan. Sa halip, tumingin siya sa sahig at nakita ang ilang maliliit na bakas ng langis na papunta sa likod ng garahe. Sinundan niya ang mga ito gamit ang kanyang mga mata hanggang sa isang metal na pintuan. Lumapit si Ramon at nagsabing, “May nakita ka?” Sagot ni Nico, “May dumaan dito kamakailan.” Pagkatapos ay napansin niyang may bahagyang bagong gasgas sa kandado ng pinto.
Binuksan ni Ramon ang isang lumang kahon ng kagamitan na nakapatong sa workbench at naglabas ng maliit na flashlight. Habang sinusuri nila ang paligid, nanatiling tahimik ang lahat. Sa likod ng garahe, nakita nila ang isang maliit na piraso ng itim na tela na nakasabit sa isang matulis na bahagi ng metal. Kinuha ito ni Nico at maingat na tiningnan. Pareho ang kulay nito sa ilang bahagi ng kasuotang ginagamit ng mga biker na naroon. Ngunit hindi sapat iyon para makilala ang sinuman. “Maraming puwedeng magsuot nito,” sabi ni Ramon. “Tama,” sagot ni Nico. “Kaya hindi tayo dapat manghula.” Sa unang pagkakataon, tila nagbago ang tingin ni Ramon sa batang mekaniko. Hindi na niya nakikita si Nico bilang isang batang walang karanasan. Nakikita niya ngayon ang isang taong marunong maghintay hanggang lumabas ang katotohanan.
Biglang may narinig silang mahinang kalansing mula sa kabilang bahagi ng garahe. Lahat ay napalingon, ngunit walang nagsalita. Si Nico lamang ang dahan-dahang lumakad patungo sa tunog. Sa ilalim ng isang lumang workbench, may nakita siyang maliit na metal na lalagyan. Binuksan niya ito at nakita ang isang piraso ng papel na nakatiklop nang ilang beses. Iniabot niya iyon kay Ramon. Sa papel ay may maikling sulat na malinaw na isinulat ng kamay: “Hindi lahat ng kasama mo ay kakampi mo.” Natigilan si Ramon. Tumingin siya sa mga taong nasa paligid niya, isa-isa. Walang umaalis. Walang nagsasalita. Ngunit ngayon, bawat mukha ay tila may itinatagong tanong. Ang biker na nangutya kay Nico ay umiwas ng tingin. Napansin iyon ni Ramon, ngunit hindi pa rin siya nagsalita.
Muling lumuhod si Nico sa tabi ng Harley at sinuri ang makina nang mas malapitan. May nakita siyang isa pang maliit na pagbabago na nagpapakitang hindi isang beses lamang pinakialaman ang motorsiklo. “Sir,” sabi niya, “parang hindi lang para hindi umandar ang motor ang ginawa nito.” Napatingin si Ramon sa kanya. “Ano ang ibig mong sabihin?” Huminto sandali si Nico bago sumagot. “May gustong mag-iwan ng mensahe.” Hindi agad nakasagot si Ramon. Naalala niya ang mga nakaraang linggo—ang kakaibang tawag na biglang napuputol, ang hindi kilalang motorsiklong ilang beses niyang napansin malapit sa kanyang opisina, at isang lumang kaibigan na matagal na niyang hindi nakausap. Ngunit wala siyang sinabi sa iba. Sa halip, itinago niya ang kanyang kaba at muling tumingin sa Harley.
Lumapit ang biker na kanina ay nang-insulto kay Nico, ngunit bago pa siya makapagsalita, itinaas ni Nico ang kamay. “Sandali lang.” Tumingin siya sa kanyang mga kamay at napansin ang sariwang bakas ng grasa sa mga daliri nito. Hindi iyon sapat na ebidensiya, kaya hindi niya ito inakusahan. “May kailangan lang akong malaman,” sabi ni Nico. “Sino ang huling taong gumalaw sa motor bago ito hindi umandar?” Walang sumagot. Tumahimik ang garahe nang ilang segundo. Maging si Ramon ay tila nagulat sa tanong. Sa likod nila, isang mekaniko ang tahimik na itinuro ang isang lumang CCTV camera na nakasabit sa sulok. Lumapit si Ramon at nakita niyang nakaharap ito sa ibang direksiyon. “Bakit nakaturo diyan ang camera?” tanong niya. Walang sumagot. Sa puntong iyon, alam nilang hindi aksidente ang lahat.
Tumingin si Nico kay Ramon at marahang nagsalita. “Sir, huwag muna nating ayusin ang motor.” Tumango si Ramon, kahit hindi niya gusto ang sagot. “Bakit?” tanong niya. Sumagot si Nico, “Dahil baka gusto ng taong gumawa nito na makita kung ano ang gagawin natin pagkatapos.” Nanigas ang mukha ni Ramon. Sa paligid nila, muling bumigat ang katahimikan. Walang umaalis, ngunit wala ring lumalapit. Ang Harley ay nanatiling tahimik sa gitna ng garahe, tila isang lihim na naghihintay mabunyag. Muling tumingin si Nico sa bawat tao, saka sa CCTV, at pagkatapos ay sa piraso ng papel na hawak ni Ramon. Hindi pa rin malinaw kung sino ang may gawa. Ngunit isang bagay ang tiyak: may taong malapit kay Ramon na may alam sa nangyari. Habang papalubog ang araw sa labas ng garahe, nanatiling nakasara ang pinto sa likuran. At mula sa kabilang panig nito, may marahang yabag na papalapit.
