Pagdating ng tawag ng kanyang ina, hindi na nag-aksaya ng oras ang anak niyang pulis. Mabilis siyang lumabas sa training area habang hawak pa rin ang kanyang telepono. Hindi niya alam ang buong nangyari, pero sapat na sa kanya ang narinig na nanginginig na boses ng kanyang ina. Habang naglalakad siya patungo sa sasakyan ng kanilang unit, paulit-ulit niyang naiisip ang sinabi nito: “Anak… tulungan mo ako.” Samantala, sa maliit na tindahan, pilit pinupulot ng matandang babae ang mga pagkaing nagkalat sa sahig. Nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay. Hindi siya umiiyak nang malakas, ngunit malinaw sa kanyang mukha ang sakit at kahihiyang iniwan ng mga biker.
Sa kabilang bahagi ng kalsada, patuloy na nagtatawanan ang apat na biker na parang walang nangyari. Nakaupo ang tatlong kaibigan ng pangunahing biker sa kanilang mga motorsiklo habang pinag-uusapan ang ginawa nila sa matanda. Ang Lead Biker ay mayabang na nakasandal sa kanyang motor, tila ipinagmamalaki ang pananakot niya sa may-ari ng tindahan. Paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa matanda at ngumingisi. Hindi niya napapansin na ilang metro lamang ang layo, may ilang ordinaryong tao na tahimik na nakamasid. Ang Owner naman ay dahan-dahang naglilinis ng counter. Sa kabila ng lahat, pinipilit niyang panatilihin ang kanyang dignidad. Alam niyang hindi niya kayang harapin ang apat na lalaki, ngunit may isang taong alam niyang hindi siya pababayaan
Makalipas ang ilang minuto, narinig ng mga biker ang malalim na ugong ng isang sasakyan na papalapit. Hindi nila ito pinansin noong una. Akala nila ay isa lamang itong sasakyang dumadaan sa kalsada. Ngunit biglang tumahimik ang isa sa mga kaibigan ng Lead Biker nang makita ang sasakyang huminto sa hindi kalayuan sa tindahan. Bumukas ang pinto at bumaba ang isang lalaking nakaayos sa uniporme ng pulis. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmamadali. Tahimik lamang siyang naglakad patungo sa tindahan habang nakatuon ang kanyang mga mata sa kanyang ina. Nang makita siya ng Owner, napahawak siya sa kanyang dibdib. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulo, bahagyang gumaan ang kanyang mukha
Napansin ng Lead Biker ang paglapit ng pulis at agad na nagbago ang kanyang kilos. Nawala ang dati niyang ngisi. Tumingin siya sa kanyang tatlong kaibigan, na ngayon ay hindi na nagtatawanan. Tahimik silang lahat. Huminto ang Police Son sa harap ng kanyang ina at maingat na tiningnan ang nasirang pagkain sa sahig, ang gusot na counter, at ang mga kamay nitong nanginginig. Hindi niya agad tinanong kung sino ang gumawa. Tumingin lamang siya sa kanyang ina at marahang sinabi, “Ma, okay ka lang ba?” Tumango ang Owner habang pinipigilan ang luha. “Hindi nila ako sinaktan,” sagot niya. “Pero sinira nila ang pagkain at ayaw nilang magbayad.” Dahan-dahang humarap ang anak niya sa mga biker.
Nagkaroon ng mabigat na katahimikan sa buong lugar. Ang Lead Biker, na ilang minuto lamang ang nakalipas ay buong tapang na nananakot sa isang matandang babae, ngayon ay hindi makatingin nang diretso sa pulis. Sinubukan niyang magmukhang kalmado. “Nagkaroon lang ng hindi pagkakaintindihan,” sabi niya. Hindi sumagot agad ang Police Son. Tumingin siya sa tatlong kasama nito, pagkatapos ay sa mga basag na plato at pagkaing nasa sahig. “Hindi pagkakaintindihan?” mahinahon niyang tanong. “Kumain kayo, tumangging magbayad, at sinira ninyo ang paninda ng nanay ko.” Walang makasagot. Ang dating mapagmataas na biker ay napalunok. Sa pagkakataong iyon, napagtanto niyang ang babaeng minamaliit niya ay hindi nag-iisa
Humakbang palapit ang Police Son ngunit nanatiling kalmado ang kanyang kilos. Hindi niya hinawakan ang alinman sa mga biker. Sa halip, sinabi niyang, “Kung may nangyari rito, ayusin natin nang maayos at ayon sa batas.” Saglit na nagkatinginan ang apat na lalaki. Ang tatlong kaibigan ay tila gusto nang umalis, ngunit hindi nila alam kung ano ang dapat gawin. Ang Lead Biker ay tumingin sa matandang babae. Nakayuko ito habang inaayos ang mga natirang pagkain. Sa wakas, napagtanto niya kung gaano kalayo ang kanyang pag-uugali mula sa tapang na ipinakita niya kanina. Lumapit siya sa counter at inilabas ang kanyang pitaka. Tahimik niyang inilapag ang pera sa ibabaw nito. Ngunit hindi pa rin nagsalita ang Owner. Tumingin lamang siya sa kanyang anak, na nakatayo sa tabi niya.
Nang matapos ang lahat, tumulong ang Police Son sa kanyang ina na ayusin ang maliit na tindahan. Hindi niya kailangang ipagsigawan na siya ay pulis. Hindi rin kailangang takutin ang mga biker. Ang kanyang presensya at ang katotohanan ng nangyari ay sapat na upang magbago ang sitwasyon. Habang papalayo ang mga biker, tahimik silang sumakay sa kanilang mga motorsiklo. Wala na ang kanilang tawanan. Naiwan ang Owner sa likod ng kanyang counter, pagod ngunit nakangiti nang bahagya. Hinawakan niya ang kamay ng kanyang anak at sinabi, “Salamat, anak.” Ngumiti ito at sumagot, “Kahit kailan, Ma. Hindi kita pababayaan.” Sa maliit na tindahan sa gilid ng kalsada, muling bumalik ang katahimikan. Ngunit para sa apat na biker, ang araw na iyon ay magiging isang aral na hindi nila madaling makakalimutan.
