Nanatiling nakatayo si Miguel sa gitna ng abalang departure hall, hindi maalis ang tingin sa tatlong batang nasa likod ni Bianca. Sa unang tingin, maaaring magkakamukha lamang ang magkakapatid, ngunit habang mas matagal niya silang tinitigan, mas lalo niyang napansin ang mga detalyeng pamilyar sa kanya. Pare-pareho ang hugis ng kanilang mga mata, ang bahagyang pagkunot ng noo kapag naguguluhan, at maging ang paraan ng pagtingin nila sa paligid. Para bang tatlong maliliit na salamin ang nakatayo sa harap niya. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon kalakas ang kanyang pakiramdam ng pagkilala. Samantala, mahigpit na hinawakan ni Bianca ang mga balikat ng kanyang mga anak at bahagya silang inilayo. Hindi niya ipinakita ang takot sa kanyang mukha, ngunit kapansin-pansin ang panginginig ng kanyang mga daliri sa hawakan ng maleta. Sa paligid nila, patuloy ang paggalaw ng mga pasahero, ngunit para kay Miguel, tila biglang bumagal ang buong paliparan.
Dahan-dahang yumuko si Miguel upang muling makita ang tatlong bata. Hindi niya sila hinawakan at hindi rin siya nagtangkang lumapit. Tinitigan lamang niya ang kanilang mga mukha na para bang may hinahanap siyang sagot sa bawat isa. Ang unang bata ay tahimik na nakatingin sa kanya, habang ang dalawa naman ay bahagyang nagtatago sa likod ni Bianca. Biglang napansin ni Miguel ang isang maliit na peklat sa kilay ng isa sa mga bata. Mayroon siyang kaparehong marka sa parehong bahagi ng mukha mula pa noong bata siya. Napahawak siya sa sariling kilay nang hindi namamalayan. Agad siyang napatingin kay Bianca, ngunit umiwas ito ng tingin. Sa sandaling iyon, may isang matandang alaala na sumagi sa kanyang isipan—isang babaeng minsan niyang minahal, isang pangakong hindi natupad, at isang umagang bigla na lamang siyang iniwan nang walang paliwanag. Hindi niya alam kung bakit ngayon pa bumalik ang alaala. Ngunit sa unang pagkakataon, nagsimula siyang maghinala na maaaring may kaugnayan iyon sa tatlong batang nasa harap niya.
Hindi gumalaw si Bianca habang pinagmamasdan siya. Alam niyang darating ang araw na maaaring mangyari ang ganitong pagkikita, ngunit hindi niya inakalang mangyayari ito sa isang paliparan, ilang minuto bago sila umalis ng bansa. Dahan-dahan niyang inilapit ang tatlong bata sa kanyang tagiliran. Hindi siya tumingin sa mga mata ni Miguel nang sabihin niyang kailangan nilang umalis. Walang galit sa kanyang boses, ngunit may matinding pag-iingat. Nakita ni Miguel ang mga boarding pass na hawak niya, ngunit hindi niya mabasa kung saan sila pupunta. Sa halip na pilitin siyang ipakita ang mga iyon, napansin niya ang isang lumang litrato na bahagyang nakausli mula sa maliit na bulsa ng handbag ni Bianca. Isang bahagi lamang ng litrato ang nakita niya, ngunit sapat iyon upang makilala niya ang lugar. Iyon ang lumang bahay ng kanyang pamilya sa Batangas, isang lugar na matagal nang hindi niya pinupuntahan. Biglang napatingin si Bianca sa litrato at mabilis itong itinago.
Muling tumingin si Miguel sa tatlong bata. Sa pagkakataong ito, hindi na lamang pagkakahawig ang napansin niya. Ang isa sa kanila ay may maliit na paraan ng pagngiti na eksaktong kapareho ng kanya kapag kinakabahan. Ang isa naman ay palaging bahagyang nakatagilid ang ulo kapag nakikinig, isang kilos na alam niyang minana niya mismo mula sa kanyang ama. Hindi niya kayang ipaliwanag kung bakit napakaraming maliliit na pagkakatulad ang naroon. Lumapit siya nang isang hakbang, ngunit agad na humarang si Bianca. Walang sigaw, walang pagtatalo, ngunit malinaw ang kanyang kilos. Hindi niya hahayaang malapitan ni Miguel ang mga bata. Sa likod niya, tahimik na nakatingin ang tatlong magkakapatid sa lalaki. May inosenteng pagtataka sa kanilang mga mukha, ngunit wala silang ideya kung bakit biglang naging mabigat ang hangin sa paligid nila. Si Miguel ay muling huminga nang malalim at tumingin kay Bianca na para bang hinihintay ang isang sagot na matagal nang nakatago.
Biglang tumunog ang telepono ni Bianca. Hindi niya agad sinagot. Tinitigan lamang niya ang screen, saka mabilis na pinatay ang tawag. Napansin iyon ni Miguel, ngunit hindi siya nagtanong. Sa halip, nakita niyang may lumang mensahe sa screen bago ito tuluyang nawala. Hindi niya nabasa ang pangalan, ngunit nakita niyang tila paulit-ulit itong tumatawag. Lalong naging seryoso ang kanyang mukha. Si Bianca naman ay nagsimulang itulak ang maleta patungo sa departure gate. Sinundan siya ng tatlong bata, ngunit bago tuluyang makaalis, napatingin ang isa sa kanila kay Miguel. Sandali itong huminto at tinitigan siya na para bang may kakaibang pamilyar na nararamdaman. Hindi nagsalita ang bata. Tumalikod lamang ito at sumunod sa kanyang ina. Naiwan si Miguel sa gitna ng terminal, habang unti-unting lumalayo ang apat na pigura sa kanyang paningin. Sa halip na habulin sila, nanatili siyang nakatayo, tila natatakot sa maaaring matuklasan kapag pinilit niyang alamin ang katotohanan.
Nang halos mawala na si Bianca at ang mga bata sa pagitan ng mga pasahero, napansin ni Miguel ang isang maliit na bagay na nahulog mula sa kanyang handbag. Lumapit siya at pinulot iyon. Isang lumang susi ang nasa kanyang palad, may maliit na metal tag na may simbolong pamilyar sa kanya. Hindi niya agad maunawaan kung bakit mayroon nito si Bianca. Ngunit alam niya kung saan ginagamit ang susi. Para iyon sa isang lumang silid sa bahay ng kanyang pamilya sa Batangas—isang silid na ipinagbawal sa lahat na buksan matapos mamatay ang kanyang ama. Tinitigan niya ang susi habang muling sumagi sa isip niya ang tatlong mukha. Sa kabilang dulo ng terminal, hindi na makita si Bianca. Ngunit bago tuluyang mawala sa kanyang paningin ang isa sa mga bata, lumingon ito nang sandali. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Nanatiling tahimik ang bata. Si Miguel naman ay mahigpit na kumapit sa susi, habang unti-unting nabubuo sa kanyang isip ang isang tanong na hindi niya kayang takasan.
Sa labas ng malalaking salamin ng terminal, unti-unting gumagalaw ang mga eroplano sa runway habang patuloy na nagmamadali ang mga pasahero sa kanilang mga gate. Si Miguel ay nanatiling mag-isa, hawak ang lumang susi at nakatingin sa direksiyong pinuntahan ni Bianca. Hindi pa rin niya alam kung sino ang ama ng tatlong bata, at hindi niya alam kung bakit tila desperadong itinatago ni Bianca ang kanilang nakaraan. Ngunit ngayon, alam niyang may koneksyon ang mga bata sa kanyang sariling pamilya. May isang lihim na matagal nang nakatago, at tila may isang taong gumawa ng lahat upang hindi niya ito matuklasan. Samantala, sa kabilang bahagi ng terminal, mahigpit na hawak ni Bianca ang mga kamay ng kanyang tatlong anak habang papalapit sila sa kanilang gate. Sandali siyang tumingin sa likod. Nang makita niyang wala si Miguel sa likuran nila, bahagya siyang nakahinga. Ngunit bago siya tuluyang lumakad, nag-vibrate muli ang kanyang telepono. Isang mensahe lamang ang lumitaw: “Alam na niya.” Nanigas ang kanyang mukha. Sa malayo, nakatayo pa rin si Miguel, hawak ang susi. At sa pagitan nila, nanatiling nakabitin ang katotohanang maaaring magbago sa buhay nilang lahat.
