Hindi agad nakapagsalita si Marco habang nakatitig sa maliit na palawit na nakasabit sa leeg ni Angela. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa loob ng silid. Si Angela ay nanatiling nakatayo sa harap niya, isang kamay na nakahawak sa palawit at ang isa ay bahagyang nanginginig. Hindi niya nauunawaan kung bakit tila ganoon na lamang ang naging reaksyon ng amo niya. Sa kabilang bahagi ng sala, sina Luis at Mia ay tahimik na nakatingin sa kanilang dalawa. Dahan-dahang lumapit si Marco, ngunit huminto siya bago tuluyang makalapit. Tinitigan niya ang palawit na parang may matagal na siyang hinahanap at ngayon lamang muling nakita. Nang sa wakas ay magsalita siya, mahina at halos pabulong ang kanyang tinig. “Saan mo nakuha ’yan?” Tanong lamang iyon, ngunit malinaw na may bigat itong hindi kayang ipaliwanag ni Angela.
Hinawakan ni Angela ang palawit at maingat itong inikot sa pagitan ng kanyang mga daliri. Sinabi niyang matagal na itong pag-aari ng kanyang ina at ibinigay lamang sa kanya noong siya ay umalis ng kanilang probinsya upang maghanapbuhay sa Maynila. Wala siyang ibang alam tungkol dito. Hindi niya kailanman nakita ang kanyang ina na nagsusuot nito, ngunit sinabi raw ng kanyang ina na huwag na huwag niya itong aalisin sa kanyang leeg. Habang nakikinig, lalong naging seryoso ang mukha ni Marco. May mga bagay na tila pilit na bumabalik sa kanyang alaala—isang lumang bahay, isang batang babae, isang gabing maulan, at isang pangakong ginawa niya maraming taon na ang nakalipas. Ngunit hindi niya masabi kung alin sa mga alaala ang tunay at alin ang matagal nang nakabaon sa kanyang isipan. Sa halip na magtanong pa, tumingin siya sa mga lumang larawan na nakasabit sa dingding. Isang larawan sa gitna ang tila biglang nakakuha ng kanyang atensyon.
Lumapit si Marco sa dingding at maingat na tinanggal ang isang malaking framed family photograph. Hindi ito napansin ni Angela bilang kakaiba noong una, ngunit nang baligtarin ni Marco ang frame, nakita niya ang isang maliit na puwang sa likod nito. Matagal na itong hindi nabubuksan. Gumamit si Marco ng susi mula sa kanyang bulsa at dahan-dahang inangat ang takip. May isang manipis na sobre sa loob. Halatang luma na ito, at ang papel ay bahagyang nanilaw. Tinitigan iyon ni Marco nang ilang segundo bago niya ito binuksan. Sa loob ay may isang lumang litrato at isang sulat na nakatiklop nang maayos. Nang makita niya ang litrato, biglang nagbago ang kanyang mukha. Isang batang babae ang nakatayo roon sa tabi ng isang mas batang Marco. Sa leeg ng babae ay may palawit na kapareho ng suot ni Angela. Hindi niya agad ipinakita ang litrato kay Angela. Para bang natatakot siya sa maaaring mangyari kapag nalaman nito ang buong katotohanan.
Napansin ni Angela ang pagbabago sa kanyang kilos at mahinang nagtanong kung ano ang nakita niya. Hindi sumagot si Marco. Sa halip, ibinalik niya ang litrato sa sobre at maingat na isinara ang frame. Ngunit bago niya ito maibalik sa dingding, napansin ni Angela ang isang bahagi ng litrato na bahagyang nakalabas. Nakita niya ang mukha ng batang babae at tila may kung anong pamilyar na damdamin na dumaan sa kanyang mga mata. Hindi niya makilala ang babae, ngunit hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang bumigat ang kanyang dibdib. Tumingin siya kay Marco at nagtanong kung kilala niya ang babaeng nasa litrato. Matagal siyang tinitigan ni Marco. Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala sila, wala ang karaniwang kumpiyansa sa kanyang mukha. Sa halip, para siyang isang ama na natatakot harapin ang isang katotohanang matagal niyang iniwasan.
Mula sa hallway ay biglang narinig ang mahinang tunog ng pagbukas ng isang lumang pinto. Parehong napalingon sina Marco at Angela. Walang ibang tao sa bahaging iyon ng bahay. Lumapit si Marco sa isang maliit na cabinet malapit sa bintana at binuksan ang drawer. May nakita siyang lumang kahon na matagal nang hindi nagagalaw. Nang buksan niya ito, naroon ang isa pang litrato, ilang lumang dokumento, at isang maliit na piraso ng papel na may pangalan ng isang bayan sa probinsya. Nakita ni Angela ang kanyang sariling pangalan na nakasulat sa isang bahagi ng dokumento, ngunit hindi niya mabasa ang natitirang salita. Agad na isinara ni Marco ang kahon. Sinabi niyang kailangan niyang makipag-usap sa isang taong matagal na niyang hindi nakikita. Hindi niya sinabi kung sino. Lalong lumalim ang pagkalito ni Angela, ngunit bago pa siya makapagtanong, napansin niyang mahigpit na hawak ni Marco ang palawit sa larawan.
Makalipas ang ilang sandali, bumalik ang katahimikan sa sala. Sina Luis at Mia ay muling umupo sa rug, ngunit hindi na bumalik ang dating saya. Si Angela ay nakatayo malapit sa bintana habang pinagmamasdan ang hardin sa labas. Si Marco naman ay nanatiling malapit sa dingding, hawak ang lumang sobre. Sa wakas ay sinabi niya na hindi pa niya kayang sabihin ang lahat dahil kailangan muna niyang malaman kung ano talaga ang nangyari maraming taon na ang nakalipas. Hindi siya humingi ng tawad, hindi rin siya gumawa ng anumang paliwanag. Tinitigan lamang niya si Angela na para bang unang pagkakataon niyang nakikita ang isang taong matagal na niyang hinahanap. Sa mukha ni Angela ay may takot, pagkalito, at isang kakaibang pakiramdam na tila may bahagi ng kanyang sariling nakaraan na matagal nang itinago sa kanya.
Bago tuluyang lumubog ang araw, muling tumunog ang telepono ni Marco. Hindi niya agad sinagot. Sa screen ay lumitaw ang pangalan ng isang taong hindi na niya nakausap nang maraming taon. Tinitigan niya iyon nang matagal bago tuluyang sagutin. Mula sa kabilang linya ay may narinig siyang maikling pangungusap na sapat upang tuluyang magbago ang kanyang mukha. “Nahanap mo na ba siya?” tanong ng tinig. Hindi sumagot si Marco. Tumingin lamang siya kay Angela, pagkatapos ay sa palawit na suot nito. Sa kabilang dulo ng silid, walang kamalay-malay na naglalaro sina Luis at Mia. Samantala, dahan-dahang hinawakan ni Angela ang kanyang palawit habang nakatingin kay Marco, naghihintay ng sagot na hindi pa niya kayang ibigay. Sa katahimikan ng marangyang tahanan, isang bagay lamang ang naging malinaw: ang kantang itinuro ng kanyang ina ay hindi simpleng oyayi, at ang lumang palawit ay maaaring susi sa isang lihim na matagal nang itinago ng kanilang pamilya.
